Polaroidy

Pisanie o osobistych, często bardzo intymnych fotografiach z polaroida jest tak samo emocjonalnym i subiektywnym doświadczeniem jak naciśnięcie spustu migawki. Wyplute z aparatu zdjęcie poddane jest natychmiastowej ocenie. W zasadzie ostateczny obraz nie podlega manipulacji. Wyróżnia się unikalną estetyką oraz wyjątkowym charakterem, który - jak twierdzą niektórzy - nadaje tym zdjęciom pewnego rodzaju autentyczność.   

W przypadku polaroidów Tomasza Kudaszewicza, prezentowanych na wystawie, moim zdaniem kluczowy jest sam moment zrobienia zdjęcia. To chwila związana z indywidualną odpowiedzialnością.  Chwila zazwyczaj nieoczywista. Z jednej strony na fotografiach widać szczęście, przyjemność, spełnienie, z drugiej - smutek i zagubienie. Pojawia się pytanie: dlaczego akurat ten moment wydaje się autorowi ważny. Czy dlatego, że chce go "zapisać", by nie uciekł, bo jest tak nietrwały? Czy też może dostrzega w nim jakiś ślad ponadczasowości, który pomimo zmienności wszystkiego wokół, wydaje się stały? U Kudaszewicza koncepcja "tu i teraz" jawi się jako kluczowa. Te polaroidy są zapisem uważności samego autora i procesu, jakim jest pełne akceptowanie teraźniejszości i całkowite zaangażowanie w aktualny moment. Polaroid stał się tu narzędziem do eksploracji własnych uczuć, tworząc z każdego zdjęcia kawałek historii jakiegoś - ważnego - życia.

Tomasz Kudaszewicz - urodzony w 1979 roku w Białymstoku. Student Instytutu Fotografii Twórczej w Opawie Uniwersytetu Śląskiego (Republika Czeska). Ulubione obszary działania: portret, subiektywny dokument. Zrealizował takie projekty fotograficzne jak: „Ja” (Galeria Obuch, Białystok); „W Centrumie” (Galeria SzuSzu, Warszawa), „Zdjęcia z wakacji” (Galeria 113, Białystok), czy „100 wściekłych obrazów” (Galeria Arsenał, Białystok). Swoje prace pokazywał dwukrotnie na Fotofestiwalu w Łodzi.

Kurator wystawy: Grzegorz Dąbrowski